Ara
accabler
01
bunaltmak, boğmak
écraser physiquement ou moralement, fatiguer ou abattre fortement
dil bilgisi bilgileri
biçimbilimsel yapı
basit
durum fiili
yardımcı fiil
avoir
1. tekil kişi
accable
1. çoğul kişi
accablons
gelecek zamanda 1. kişi
accablerai
şimdiki zaman ortacı
accablant
geçmiş zaman ortacı
accablé
imperfekt zamanda 1. çoğul kişi
accablions
Örnekler
La fatigue qui l'accable chaque soir.
Her akşam onu bunaltan yorgunluk.
02
bunaltmak, boğmak
importuner quelqu'un en le surchargeant de reproches, de demandes, de travail, ou même d'attentions excessives
Örnekler
Le professeur accablait ses élèves de devoirs.
Öğretmen öğrencilerini ödevlerle bunaltıyordu.
03
bunaltmak, yıkmak
remplir quelqu'un de sentiments ou d'émotions trop intenses (douleur, honte, bonheur, etc.)
Örnekler
Elle fut accablée de tristesse à la nouvelle.
Haberden dolayı üzüntüyle boğuldu.
04
eğmek, bükmek
courber quelqu'un sous un poids, le plier physiquement ou symboliquement
Örnekler
La lourde charge accablait le vieil homme.
Ağır yük yaşlı adamı eziyordu.
