جستجو
زبان دیکشنری را انتخاب کنید
to incriminate
01
متهم کردن, اتهام زدن
to accuse someone of a crime or make a formal charge against them
Transitive: to incriminate sb
اطلاعات دستوری
ساختار صرفی
مشتق
فعل کنشی
باقاعده
زمان حال
incriminate
سومشخص مفرد
incriminates
وجه وصفی حال
incriminating
گذشته ساده
incriminated
اسم مفعول
incriminated
مثالها
The prosecutor decided to incriminate the suspect based on the new evidence.
دادستان تصمیم گرفت متهم را بر اساس شواهد جدید متهم کند.
02
متهم کردن
to provide evidence or information that suggests a person's involvement in a crime or wrongdoing
Transitive: to incriminate sb
مثالها
The witness hesitated to testify, fearing that any statement might inadvertently incriminate them in the ongoing investigation.
شاهد برای شهادت دادن تردید داشت، از این ترس که هر بیانیهای ممکن است ناخواسته او را در تحقیقات جاری متهم کند.
درخت واژگانی
incriminating
incrimination
incriminate
criminate
crime
