جستجو
زبان دیکشنری را انتخاب کنید
to incriminate
01
متهم کردن, اتهام زدن
to accuse someone of a crime or make a formal charge against them
Transitive: to incriminate sb
اطلاعات دستوری
ساختار صرفی
مشتق
فعل کنشی
باقاعده
زمان حال
incriminate
سومشخص مفرد
incriminates
وجه وصفی حال
incriminating
گذشته ساده
incriminated
اسم مفعول
incriminated
مثالها
The police officer incriminated the suspect during the interrogation.
افسر پلیس در طول بازجویی متهم را متهم کرد.
02
متهم کردن
to provide evidence or information that suggests a person's involvement in a crime or wrongdoing
Transitive: to incriminate sb
مثالها
The surveillance footage unexpectedly revealed a piece of evidence that could potentially incriminate the main suspect.
فیلم نظارتی به طور غیرمنتظرهای یک قطعه شواهد را نشان داد که میتواند به طور بالقوه متهم اصلی را متهم کند.
درخت واژگانی
incriminating
incrimination
incriminate
criminate
crime
