Ara
to incriminate
01
suçlamak, itham etmek
to accuse someone of a crime or make a formal charge against them
Transitive: to incriminate sb
Örnekler
The police officer attempted to incriminate the suspect based on circumstantial evidence.
Polis memuru, dolaylı kanıtlara dayanarak şüpheliyi suçlamaya çalıştı.
02
suçlamak
to provide evidence or information that suggests a person's involvement in a crime or wrongdoing
Transitive: to incriminate sb
Örnekler
In an attempt to protect themselves, some individuals may withhold information that could incriminate them in legal proceedings.
Kendilerini korumak için bazı bireyler, yasal işlemlerde kendilerini suçlayabilecek bilgileri saklayabilir.
Leksikal Ağaç
incriminating
incrimination
incriminate
criminate
crime



























