Szukaj
to incriminate
01
oskarżać, obwiniać
to accuse someone of a crime or make a formal charge against them
Transitive: to incriminate sb
informacje gramatyczne
budowa morfologiczna
pochodny
czasownik czynnościowy
regularny
czas teraźniejszy
incriminate
3. osoba liczby pojedynczej
incriminates
imiesłów czynny
incriminating
czas przeszły prosty
incriminated
imiesłów bierny
incriminated
Przykłady
The police officer attempted to incriminate the suspect based on circumstantial evidence.
Policjant próbował oskarżyć podejrzanego na podstawie poszlak.
02
oskarżać, obwiniać
to provide evidence or information that suggests a person's involvement in a crime or wrongdoing
Transitive: to incriminate sb
Przykłady
In an attempt to protect themselves, some individuals may withhold information that could incriminate them in legal proceedings.
W celu ochrony siebie, niektórzy ludzie mogą ukrywać informacje, które mogłyby obciążyć ich w postępowaniu prawnym.
Drzewo Leksykalne
incriminating
incrimination
incriminate
criminate
crime
