Szukaj
to incriminate
01
oskarżać, obwiniać
to accuse someone of a crime or make a formal charge against them
Transitive: to incriminate sb
informacje gramatyczne
budowa morfologiczna
pochodny
czasownik czynnościowy
regularny
czas teraźniejszy
incriminate
3. osoba liczby pojedynczej
incriminates
imiesłów czynny
incriminating
czas przeszły prosty
incriminated
imiesłów bierny
incriminated
Przykłady
The prosecutor decided to incriminate the suspect based on the new evidence.
Prokurator postanowił oskarżyć podejrzanego na podstawie nowych dowodów.
02
oskarżać, obwiniać
to provide evidence or information that suggests a person's involvement in a crime or wrongdoing
Transitive: to incriminate sb
Przykłady
The witness hesitated to testify, fearing that any statement might inadvertently incriminate them in the ongoing investigation.
Świadek zawahał się przed zeznawaniem, obawiając się, że jakiekolwiek oświadczenie może nieumyślnie obciążyć go w toczącym się śledztwie.
Drzewo Leksykalne
incriminating
incrimination
incriminate
criminate
crime
