Ara
to incriminate
01
suçlamak, itham etmek
to accuse someone of a crime or make a formal charge against them
Transitive: to incriminate sb
dil bilgisi bilgileri
biçimbilimsel yapı
türemiş
eylem fiili
düzenli
şimdiki zaman
incriminate
3. tekil kişi
incriminates
şimdiki zaman ortacı
incriminating
basit geçmiş zaman
incriminated
geçmiş zaman ortacı
incriminated
Örnekler
The prosecutor decided to incriminate the suspect based on the new evidence.
Savcı, yeni kanıtlara dayanarak şüpheliyi suçlamaya karar verdi.
02
suçlamak
to provide evidence or information that suggests a person's involvement in a crime or wrongdoing
Transitive: to incriminate sb
Örnekler
The witness hesitated to testify, fearing that any statement might inadvertently incriminate them in the ongoing investigation.
Tanık, herhangi bir ifadenin devam eden soruşturmada kendilerini istemeden suçlu gösterebileceği korkusuyla ifade vermekte tereddüt etti.
Leksikal Ağaç
incriminating
incrimination
incriminate
criminate
crime
