Szukaj
to disobey
01
nie słuchać, sprzeciwiać się
to refuse to follow rules, commands, or orders
Transitive: to disobey a law or command
informacje gramatyczne
budowa morfologiczna
pochodny
czasownik czynnościowy
regularny
czas teraźniejszy
disobey
3. osoba liczby pojedynczej
disobeys
imiesłów czynny
disobeying
czas przeszły prosty
disobeyed
imiesłów bierny
disobeyed
Przykłady
Children are encouraged not to disobey their parents' instructions.
Dzieci są zachęcane do nie nieposłuszeństwa wobec instrukcji rodziców.
Drzewo Leksykalne
disobey
obey
