Ara
to disobey
01
itaatsizlik etmek
to refuse to follow rules, commands, or orders
Transitive: to disobey a law or command
dil bilgisi bilgileri
biçimbilimsel yapı
türemiş
eylem fiili
düzenli
şimdiki zaman
disobey
3. tekil kişi
disobeys
şimdiki zaman ortacı
disobeying
basit geçmiş zaman
disobeyed
geçmiş zaman ortacı
disobeyed
Örnekler
Children are encouraged not to disobey their parents' instructions.
Çocukların ebeveynlerinin talimatlarını itaat etmememeleri teşvik edilir.
Leksikal Ağaç
disobey
obey
