Szukaj
to disgrace
01
hańbić, kompromitować
to bring shame or dishonor on oneself or other people
Transitive: to disgrace sb/sth | to disgrace oneself
informacje gramatyczne
budowa morfologiczna
pochodny
czasownik czynnościowy
regularny
czas teraźniejszy
disgrace
3. osoba liczby pojedynczej
disgraces
imiesłów czynny
disgracing
czas przeszły prosty
disgraced
imiesłów bierny
disgraced
Przykłady
He worried that his past mistakes would disgrace his family name.
Martwił się, że jego przeszłe błędy zhańbią nazwisko jego rodziny.
02
hańbić, diskredytować
to lead someone to lose respect, honor, or a valued position
Transitive: to disgrace sb/sth
Przykłady
The athlete ’s doping allegations disgraced him, stripping him of his medals.
Zarzuty dopingu sportowca zhańbiły go, pozbawiając go medali.
Disgrace
01
hańba, dyshonor
a state of dishonor
informacje gramatyczne
status żywotności
abstrakcyjny
budowa morfologiczna
złożenie
policzalny
forma liczby mnogiej
disgraces
Drzewo Leksykalne
disgraced
disgrace
grace
