Szukaj
to disgrace
01
hańbić, kompromitować
to bring shame or dishonor on oneself or other people
Transitive: to disgrace sb/sth | to disgrace oneself
informacje gramatyczne
budowa morfologiczna
pochodny
czasownik czynnościowy
regularny
czas teraźniejszy
disgrace
3. osoba liczby pojedynczej
disgraces
imiesłów czynny
disgracing
czas przeszły prosty
disgraced
imiesłów bierny
disgraced
Przykłady
His scandalous behavior disgraced his family and tarnished their reputation.
Jego skandaliczne zachowanie zhańbiło jego rodzinę i zniszczyło ich reputację.
02
hańbić, diskredytować
to lead someone to lose respect, honor, or a valued position
Transitive: to disgrace sb/sth
Przykłady
The scandal disgraced the politician, forcing him to step down from office.
Skandal zhańbił polityka, zmuszając go do rezygnacji ze stanowiska.
Disgrace
01
hańba, dyshonor
a state of dishonor
informacje gramatyczne
status żywotności
abstrakcyjny
budowa morfologiczna
złożenie
policzalny
forma liczby mnogiej
disgraces
Drzewo Leksykalne
disgraced
disgrace
grace
