Zoeken
Selecteer de woordenboektaal
to disgrace
01
te schande maken, onteren
to bring shame or dishonor on oneself or other people
Transitive: to disgrace sb/sth | to disgrace oneself
grammaticale informatie
morfologische samenstelling
afgeleid
actiewerkwoord
regelmatig
tegenwoordige tijd
disgrace
3e persoon enkelvoud
disgraces
onvoltooid deelwoord
disgracing
onvoltooid verleden tijd
disgraced
voltooid deelwoord
disgraced
Voorbeelden
His scandalous behavior disgraced his family and tarnished their reputation.
Zijn schandalige gedrag heeft zijn familie onteerd en hun reputatie aangetast.
02
te schande maken, in diskrediet brengen
to lead someone to lose respect, honor, or a valued position
Transitive: to disgrace sb/sth
Voorbeelden
The scandal disgraced the politician, forcing him to step down from office.
Het schandaal heeft de politicus in diskrediet gebracht, waardoor hij moest aftreden.
Disgrace
01
schande, oneer
a state of dishonor
grammaticale informatie
bezieldheidsstatus
abstract
morfologische samenstelling
samenstelling
telbaar
meervoudsvorm
disgraces
Lexicale Boom
disgraced
disgrace
grace
