Ara
to disgrace
01
itibarını kaybetmek
to bring shame or dishonor on oneself or other people
Transitive: to disgrace sb/sth | to disgrace oneself
dil bilgisi bilgileri
biçimbilimsel yapı
türemiş
eylem fiili
düzenli
şimdiki zaman
disgrace
3. tekil kişi
disgraces
şimdiki zaman ortacı
disgracing
basit geçmiş zaman
disgraced
geçmiş zaman ortacı
disgraced
Örnekler
He worried that his past mistakes would disgrace his family name.
Geçmiş hatalarının aile adını lekelemekten endişe ediyordu.
02
rezil etmek, itibarını zedelemek
to lead someone to lose respect, honor, or a valued position
Transitive: to disgrace sb/sth
Örnekler
The athlete ’s doping allegations disgraced him, stripping him of his medals.
Atletin doping iddiaları onu rezil etti, madalyalarını elinden aldı.
Disgrace
01
rezalet, utanç
a state of dishonor
dil bilgisi bilgileri
canlılık durumu
soyut
biçimbilimsel yapı
bileşik
sayılabilir
çoğul biçim
disgraces
Leksikal Ağaç
disgraced
disgrace
grace
