جستجو
زبان دیکشنری را انتخاب کنید
to disgrace
01
بیآبرو کردن
to bring shame or dishonor on oneself or other people
Transitive: to disgrace sb/sth | to disgrace oneself
اطلاعات دستوری
ساختار صرفی
مشتق
فعل کنشی
باقاعده
زمان حال
disgrace
سومشخص مفرد
disgraces
وجه وصفی حال
disgracing
گذشته ساده
disgraced
اسم مفعول
disgraced
مثالها
She felt she had disgraced herself by failing to meet her own standards.
او احساس کرد که با عدم رعایت استانداردهای خود، خود را رسوا کرده است.
02
بی آبرو کردن, خراب کردن اعتبار
to lead someone to lose respect, honor, or a valued position
Transitive: to disgrace sb/sth
مثالها
The company ’s unethical practices disgraced its reputation, leading to a drop in sales.
عملکرد غیراخلاقی شرکت، اعتبار آن را لکهدار کرد و منجر به کاهش فروش شد.
Disgrace
01
ننگ, بی آبرویی
a state of dishonor
اطلاعات دستوری
وضعیت جانداری
انتزاعی
ساختار صرفی
مرکب
قابل شمارش
شکل جمع
disgraces
درخت واژگانی
disgraced
disgrace
grace
