Szukaj
to oblige
01
zobowiązywać, przymuszać
to make someone do something because it is required by law, duty, etc.
Ditransitive: to oblige sb to do sth
informacje gramatyczne
budowa morfologiczna
prosty
czasownik czynnościowy
regularny
czas teraźniejszy
oblige
3. osoba liczby pojedynczej
obliges
imiesłów czynny
obliging
czas przeszły prosty
obliged
imiesłów bierny
obliged
Przykłady
He was obliged to apologize for the mistake and rectify the situation.
Był zobowiązany przeprosić za błąd i naprawić sytuację.
02
pomagać, wyświadczać przysługę
to provide assistance or do a favor for someone
Transitive: to oblige sb
Przykłady
Offering a refund for the defective product, the store obliged its customers.
Oferując zwrot pieniędzy za wadliwy produkt, sklep zobowiązał swoich klientów.
Drzewo Leksykalne
disoblige
obligate
obligatory
oblige
