Szukaj
to oblige
01
zobowiązywać, przymuszać
to make someone do something because it is required by law, duty, etc.
Ditransitive: to oblige sb to do sth
informacje gramatyczne
budowa morfologiczna
prosty
czasownik czynnościowy
regularny
czas teraźniejszy
oblige
3. osoba liczby pojedynczej
obliges
imiesłów czynny
obliging
czas przeszły prosty
obliged
imiesłów bierny
obliged
Przykłady
The contract obliges both parties to fulfill their agreed-upon responsibilities.
Umowa zobowiązuje obie strony do wypełnienia uzgodnionych obowiązków.
02
pomagać, wyświadczać przysługę
to provide assistance or do a favor for someone
Transitive: to oblige sb
Przykłady
She obliged her neighbor by watering their plants while they were away on vacation.
Ona zobowiązała swojego sąsiada, podlewając jego rośliny, gdy był na wakacjach.
Drzewo Leksykalne
disoblige
obligate
obligatory
oblige
