Zoeken
Selecteer de woordenboektaal
to oblige
01
verplichten, dwingen
to make someone do something because it is required by law, duty, etc.
Ditransitive: to oblige sb to do sth
grammaticale informatie
morfologische samenstelling
enkelvoudig
actiewerkwoord
regelmatig
tegenwoordige tijd
oblige
3e persoon enkelvoud
obliges
onvoltooid deelwoord
obliging
onvoltooid verleden tijd
obliged
voltooid deelwoord
obliged
Voorbeelden
He was obliged to apologize for the mistake and rectify the situation.
Hij was verplicht zich te verontschuldigen voor de fout en de situatie recht te zetten.
02
helpen, een gunst verlenen
to provide assistance or do a favor for someone
Transitive: to oblige sb
Voorbeelden
Offering a refund for the defective product, the store obliged its customers.
Door een terugbetaling aan te bieden voor het defecte product, verplichtte de winkel zijn klanten.
Lexicale Boom
disoblige
obligate
obligatory
oblige
