Szukaj
to brandish
01
wymachiwać, potrząsać
to wave something, especially a weapon, in a threatening or aggressive way
informacje gramatyczne
budowa morfologiczna
prosty
czasownik czynnościowy
regularny
czas teraźniejszy
brandish
3. osoba liczby pojedynczej
brandishes
imiesłów czynny
brandishing
czas przeszły prosty
brandished
imiesłów bierny
brandished
Przykłady
The knight brandished his sword before charging into battle.
Rycerz wymachiwał swoim mieczem przed szarżą w bitwie.
02
popisywać się, afiszować
to display a trait, skill, or object in a boastful manner
Przykłady
The student brandished his perfect score with smug pride.
Student wywijał swoim idealnym wynikiem z zadowolonym z siebie dumą.
Brandish
01
machanie, groźny gest
the act of waving something, typically a weapon, in a showy or threatening way
informacje gramatyczne
status żywotności
abstrakcyjny
budowa morfologiczna
złożenie
policzalny
forma liczby mnogiej
brandishes
Przykłady
He ended his speech with a brandish of the contract.
Zakończył swoją przemowę machnięciem kontraktu.
