Szukaj
to brandish
01
wymachiwać, potrząsać
to wave something, especially a weapon, in a threatening or aggressive way
informacje gramatyczne
budowa morfologiczna
prosty
czasownik czynnościowy
regularny
czas teraźniejszy
brandish
3. osoba liczby pojedynczej
brandishes
imiesłów czynny
brandishing
czas przeszły prosty
brandished
imiesłów bierny
brandished
Przykłady
He brandished a knife at them, eyes blazing with fury.
On wymachiwał nożem w ich stronę, oczy płonęły gniewem.
02
popisywać się, afiszować
to display a trait, skill, or object in a boastful manner
Przykłady
She brandishes her intellect during the debate.
Ona popisuje się swoim intelektem podczas debaty.
Brandish
01
machanie, groźny gest
the act of waving something, typically a weapon, in a showy or threatening way
informacje gramatyczne
status żywotności
abstrakcyjny
budowa morfologiczna
złożenie
policzalny
forma liczby mnogiej
brandishes
Przykłady
His brandish of the sword silenced the crowd.
Jego machanie mieczem uciszyło tłum.
