جستجو
زبان دیکشنری را انتخاب کنید
to brandish
01
تکان دادن
to wave something, especially a weapon, in a threatening or aggressive way
اطلاعات دستوری
ساختار صرفی
ساده
فعل کنشی
باقاعده
زمان حال
brandish
سومشخص مفرد
brandishes
وجه وصفی حال
brandishing
گذشته ساده
brandished
اسم مفعول
brandished
مثالها
He brandished a knife at them, eyes blazing with fury.
او یک چاقو را به سمت آنها تکان داد، چشمانش از خشم میدرخشید.
02
لاف زدن, به رخ کشیدن
to display a trait, skill, or object in a boastful manner
مثالها
She brandishes her intellect during the debate.
او در طول مناظره هوش خود را به رخ میکشد.
Brandish
01
تکان دادن, حرکت تهدیدآمیز
the act of waving something, typically a weapon, in a showy or threatening way
اطلاعات دستوری
وضعیت جانداری
انتزاعی
ساختار صرفی
مرکب
قابل شمارش
شکل جمع
brandishes
مثالها
His brandish of the sword silenced the crowd.
تکان دادن شمشیرش جمعیت را ساکت کرد.
