Szukaj
to substantiate
/səbˈstænʃiˌeɪt/, /səbˈstæntʃiˌeɪt/
to substantiate
01
potwierdzać, uzasadniać
to prove something to be true by providing adequate evidence or facts
Transitive: to substantiate a claim
informacje gramatyczne
budowa morfologiczna
pochodny
czasownik czynnościowy
regularny
czas teraźniejszy
substantiate
3. osoba liczby pojedynczej
substantiates
imiesłów czynny
substantiating
czas przeszły prosty
substantiated
imiesłów bierny
substantiated
Przykłady
The photographs served to substantiate the accuracy of the eyewitness's account.
Fotografie posłużyły do potwierdzenia dokładności relacji naocznego świadka.
02
potwierdzać, wzmacniać
to add to the strength of something
Transitive: to substantiate sth
Przykłady
They substantiated their proposal by including supporting statistics.
Uzasadnili swoją propozycję, włączając wspierające statystyki.
03
materializować, konkretyzować
to give something a physical form or make it real
Transitive: to substantiate something abstract
Przykłady
The novel substantiates the theme of love by depicting real-life characters.
Powieść potwierdza temat miłości, przedstawiając postaci z prawdziwego życia.
Drzewo Leksykalne
substantiating
substantiation
substantiative
substantiate
substanti
