Ara
sträuben
[past form: sträubte]
01
direnmek, karşı koymak
Sich widersetzen oder gegen etwas wehren, oft aus Ablehnung oder Trotz
dil bilgisi bilgileri
biçimbilimsel yapı
türemiş
eylem fiili
düzenli
yardımcı fiil
haben
1. tekil kişi
sträube
3. tekil kişi
sträubt
şimdiki zaman ortacı
sträubend
basit geçmiş zaman
sträubte
geçmiş zaman ortacı
gesträubt
Örnekler
Das Kind sträubte sich gegen den Mittagsschlaf.
Çocuk öğle uykusuna karşı koydu.
02
diken diken olmak, kabarmak
(Haare, Federn) sich aufrichten, meist aus Angst, Wut oder Kälte
Örnekler
Vor Wut sträubten sich seine Haare.
Diken diken olmak öfkeden, saçları diken diken oldu.
