Szukaj
sträuben
01
opierać się, sprzeciwiać się
Sich widersetzen oder gegen etwas wehren, oft aus Ablehnung oder Trotz
informacje gramatyczne
budowa morfologiczna
pochodny
czasownik czynnościowy
regularny
czasownik posiłkowy
haben
1. osoba liczby pojedynczej
sträube
3. osoba liczby pojedynczej
sträubt
imiesłów czynny
sträubend
czas przeszły prosty
sträubte
imiesłów bierny
gesträubt
Przykłady
Das Kind sträubte sich gegen den Mittagsschlaf.
Dziecko opierało się drzemce w południe.
02
najeżać się, stroszyć się
(Haare, Federn) sich aufrichten, meist aus Angst, Wut oder Kälte
Przykłady
Bei dem lauten Geräusch sträubten sich meine Haare.
Na głośny hałas, zjeżyły się moje włosy.
