Szukaj
to infuriate
01
wściekać, doprowadzać do wściekłości
to make someone extremely angry
Transitive: to infuriate sb
informacje gramatyczne
budowa morfologiczna
pochodny
czasownik czynnościowy
regularny
czas teraźniejszy
infuriate
3. osoba liczby pojedynczej
infuriates
imiesłów czynny
infuriating
czas przeszły prosty
infuriated
imiesłów bierny
infuriated
Przykłady
His dishonesty infuriated his colleagues.
Jego nieuczciwość wściekła jego kolegów.
Drzewo Leksykalne
infuriated
infuriating
infuriation
infuriate
