Szukaj
déconcerter
01
wprawiać w zakłopotanie, niepokoić
troubler ou surprendre quelqu'un au point de le rendre hésitant ou inquiet
informacje gramatyczne
budowa morfologiczna
pochodny
czasownik czynnościowy
czasownik posiłkowy
avoir
1. osoba liczby pojedynczej
déconcerte
1. osoba liczby mnogiej
déconcertons
1. osoba czasu przyszłego
déconcerterai
imiesłów czynny
déconcertant
imiesłów bierny
déconcerté
1. osoba liczby mnogiej imperfektu
déconcertions
Przykłady
Elle a été déconcertée par les critiques soudaines.
Została zdezorientowana przez nagłą krytykę.
02
wprawiać w zakłopotanie, dezorientować
surprendre ou étonner quelqu'un au point de le laisser perplexe
Przykłady
Les résultats du test ont déconcerté les élèves.
Wyniki testu zaskoczyły uczniów.
