Zoeken
Selecteer de woordenboektaal
déconcerter
01
in verwarring brengen, verontrusten
troubler ou surprendre quelqu'un au point de le rendre hésitant ou inquiet
grammaticale informatie
morfologische samenstelling
afgeleid
actiewerkwoord
hulpwerkwoord
avoir
1e persoon enkelvoud
déconcerte
1e persoon meervoud
déconcertons
1e persoon toekomende tijd
déconcerterai
onvoltooid deelwoord
déconcertant
voltooid deelwoord
déconcerté
1e persoon meervoud imperfectum
déconcertions
Voorbeelden
La question inattendue du professeur a déconcerté l'élève.
De onverwachte vraag van de leraar verwarde de leerling.
02
verbijsteren, in verwarring brengen
surprendre ou étonner quelqu'un au point de le laisser perplexe
Voorbeelden
La tournure de l'histoire a déconcerté les spectateurs.
De wending van het verhaal verbaasde de toeschouwers.



























