Szukaj
déconcerter
01
wprawiać w zakłopotanie, niepokoić
troubler ou surprendre quelqu'un au point de le rendre hésitant ou inquiet
informacje gramatyczne
budowa morfologiczna
pochodny
czasownik czynnościowy
czasownik posiłkowy
avoir
1. osoba liczby pojedynczej
déconcerte
1. osoba liczby mnogiej
déconcertons
1. osoba czasu przyszłego
déconcerterai
imiesłów czynny
déconcertant
imiesłów bierny
déconcerté
1. osoba liczby mnogiej imperfektu
déconcertions
Przykłady
La question inattendue du professeur a déconcerté l'élève.
Niespodziewane pytanie nauczyciela zdezorientowało ucznia.
02
wprawiać w zakłopotanie, dezorientować
surprendre ou étonner quelqu'un au point de le laisser perplexe
Przykłady
La tournure de l'histoire a déconcerté les spectateurs.
Zwrot akcji w historii zdezorientował widzów.
