جستجو
زبان دیکشنری را انتخاب کنید
Handcuff
01
دستبند (پلیس)
a pair of rings made of metal with a chain attached to them, used for putting on the wrists of prisoners
اطلاعات دستوری
وضعیت جانداری
بیجان
ساختار صرفی
مرکب
قابل شمارش
شکل جمع
handcuffs
مثالها
The police officer placed the suspect's hands in handcuffs after arresting him.
مامور پلیس دست های مظنون را در دستبند گذاشت پس از دستگیری او.
to handcuff
01
دستبند زدن
to restrain a person's hands together using a device, commonly done by law enforcement during an arrest
Transitive: to handcuff sb
اطلاعات دستوری
ساختار صرفی
مرکب
فعل کنشی
باقاعده
زمان حال
handcuff
سومشخص مفرد
handcuffs
وجه وصفی حال
handcuffing
گذشته ساده
handcuffed
اسم مفعول
handcuffed
مثالها
The police officer decided to handcuff the suspect to prevent any attempts to flee.
افسر پلیس تصمیم گرفت متهم را دستبند بزند تا از هرگونه تلاش برای فرار جلوگیری کند.
درخت واژگانی
handcuff
hand
cuff
