جستجو
زبان دیکشنری را انتخاب کنید
Duel
01
دوئل
a prearranged fight with deadly weapons by two people (accompanied by seconds) in order to settle a quarrel over a point of honor
اطلاعات دستوری
وضعیت جانداری
انتزاعی
ساختار صرفی
ساده
قابل شمارش
singular
not gender specific
شکل جمع
duels
02
دوئل, نبرد
any struggle between two skillful opponents (individuals or groups)
to duel
01
دوئل کردن، مبارزه کردن در دوئل
to engage in a combat or competition between two individuals
Intransitive
اطلاعات دستوری
ساختار صرفی
ساده
فعل کنشی
باقاعده
زمان حال
duel
سومشخص مفرد
duels
وجه وصفی حال
dueling
گذشته ساده
dueled
اسم مفعول
dueled
مثالها
In medieval times, knights would duel to settle disputes or defend honor.
در قرون وسطی، شوالیهها برای حل اختلافات یا دفاع از شرافت دوئل میکردند.
