Szukaj
décontenancer
01
zbić z tropu, zaniepokoić
troubler ou surprendre quelqu'un au point de le rendre hésitant ou inquiet
informacje gramatyczne
budowa morfologiczna
pochodny
czasownik czynnościowy
czasownik posiłkowy
avoir
1. osoba liczby pojedynczej
décontenance
1. osoba liczby mnogiej
décontenançons
1. osoba czasu przyszłego
décontenancerai
imiesłów czynny
décontenançant
imiesłów bierny
décontenancé
1. osoba liczby mnogiej imperfektu
décontenancions
Przykłady
La question inattendue du professeur l'a complètement décontenancé.
Niespodziewane pytanie nauczyciela całkowicie go zaskoczyło.
02
zniechęcać, rozczarowywać
rendre quelqu'un découragé ou déçu
Przykłady
La remarque négative l'a complètement décontenancé.
Negatywna uwaga całkowicie go zaskoczyła.
03
zbić z tropu, zaniepokoić
se sentir troublé, inquiet ou déstabilisé
Przykłady
Il se décontenance facilement lorsqu'on lui pose des questions difficiles.
Łatwo się dezorientuje, gdy zadaje mu się trudne pytania.
