Szukaj
décontenancer
01
zbić z tropu, zaniepokoić
troubler ou surprendre quelqu'un au point de le rendre hésitant ou inquiet
informacje gramatyczne
budowa morfologiczna
pochodny
czasownik czynnościowy
czasownik posiłkowy
avoir
1. osoba liczby pojedynczej
décontenance
1. osoba liczby mnogiej
décontenançons
1. osoba czasu przyszłego
décontenancerai
imiesłów czynny
décontenançant
imiesłów bierny
décontenancé
1. osoba liczby mnogiej imperfektu
décontenancions
Przykłady
Elle était décontenancée face à tant de critiques.
Była zdezorientowana wobec tak wielu krytyk.
02
zniechęcać, rozczarowywać
rendre quelqu'un découragé ou déçu
Przykłady
Elle se sent décontenancée après avoir perdu le concours.
Czuje się zdezorientowana po przegranej w konkursie.
03
zbić z tropu, zaniepokoić
se sentir troublé, inquiet ou déstabilisé
Przykłady
Je me décontenance toujours avant de parler en public.
Zawsze tracię równowagę przed przemawianiem publicznie.
