wackeln
[past form: wackelte]
01
sallanmak, titremek
Sich leicht hin und her bewegen
Örnekler
Die Zähne des Kindes begannen zu wackeln.
Çocuğun dişleri sallanmaya başladı.
02
gevşek olmak, sallanmak
Nicht fest sitzen
Örnekler
Die Schraube wackelt – hol mal den Schraubenzieher!
Vida sallanıyor – gidip tornavidayı getir!
