Ara
to eventuate
01
meydana gelmek
to take place as an outcome
Intransitive
dil bilgisi bilgileri
biçimbilimsel yapı
türemiş
eylem fiili
düzenli
şimdiki zaman
eventuate
3. tekil kişi
eventuates
şimdiki zaman ortacı
eventuating
basit geçmiş zaman
eventuated
geçmiş zaman ortacı
eventuated
Örnekler
After months of negotiations, a settlement finally eventuated.
Aylar süren müzakerelerden sonra nihayet bir anlaşma gerçekleşti.
02
sonuçlanmak, netice vermek
to result in a particular outcome
Intransitive: to eventuate in sth
Örnekler
The new policy changes could eventuate in increased efficiency.
Yeni politika değişiklikleri, artan verimlilikle sonuçlanabilir.
