Szukaj
to eventuate
01
wydarzyć się, skutkować
to take place as an outcome
Intransitive
informacje gramatyczne
budowa morfologiczna
pochodny
czasownik czynnościowy
regularny
czas teraźniejszy
eventuate
3. osoba liczby pojedynczej
eventuates
imiesłów czynny
eventuating
czas przeszły prosty
eventuated
imiesłów bierny
eventuated
Przykłady
A new strategy eventuated from the team's brainstorming session.
Nowa strategia wynikła z sesji burzy mózgów zespołu.
02
skutkować, kończyć się
to result in a particular outcome
Intransitive: to eventuate in sth
Przykłady
Poor planning and lack of communication eventuated in the project's failure.
Słabe planowanie i brak komunikacji doprowadziły do porażki projektu.
