Szukaj
to eventuate
01
wydarzyć się, skutkować
to take place as an outcome
Intransitive
informacje gramatyczne
budowa morfologiczna
pochodny
czasownik czynnościowy
regularny
czas teraźniejszy
eventuate
3. osoba liczby pojedynczej
eventuates
imiesłów czynny
eventuating
czas przeszły prosty
eventuated
imiesłów bierny
eventuated
Przykłady
After months of negotiations, a settlement finally eventuated.
Po miesiącach negocjacji w końcu doszło do porozumienia.
02
skutkować, kończyć się
to result in a particular outcome
Intransitive: to eventuate in sth
Przykłady
The new policy changes could eventuate in increased efficiency.
Nowe zmiany w polityce mogą skutkować zwiększoną efektywnością.
