Szukaj
to disencumber
01
uwolnić, odciążyć
to relieve someone of a burden
informacje gramatyczne
budowa morfologiczna
pochodny
czasownik czynnościowy
regularny
czas teraźniejszy
disencumber
3. osoba liczby pojedynczej
disencumbers
imiesłów czynny
disencumbering
czas przeszły prosty
disencumbered
imiesłów bierny
disencumbered
Przykłady
He disencumbered himself of the guilt he had carried for years by seeking forgiveness.
Uwolnił się od poczucia winy, które nosił przez lata, szukając przebaczenia.
Drzewo Leksykalne
disencumber
encumber
cumber
