Szukaj
to bewilder
01
wprawiać w zakłopotanie, dezorientować
to confuse someone, leaving them uncertain
Transitive: to bewilder sb
informacje gramatyczne
budowa morfologiczna
pochodny
czasownik czynnościowy
regularny
czas teraźniejszy
bewilder
3. osoba liczby pojedynczej
bewilders
imiesłów czynny
bewildering
czas przeszły prosty
bewildered
imiesłów bierny
bewildered
Przykłady
The sudden disappearance of the treasure bewildered the explorers.
Nagłe zniknięcie skarbu zdumiało odkrywców.
Drzewo Leksykalne
bewildered
bewildering
bewilderment
bewilder
