Zoeken
Selecteer de woordenboektaal
to discredit
01
in diskrediet brengen, beschamen
to make someone or something be no longer respected
Transitive: to discredit a person or their reputation
grammaticale informatie
morfologische samenstelling
afgeleid
actiewerkwoord
regelmatig
tegenwoordige tijd
discredit
3e persoon enkelvoud
discredits
onvoltooid deelwoord
discrediting
onvoltooid verleden tijd
discredited
voltooid deelwoord
discredited
Voorbeelden
The investigation 's findings discredited the previously respected company.
De bevindingen van het onderzoek diskrediteerden het voorheen gerespecteerde bedrijf.
02
in diskrediet brengen, twijfel zaaien
to raise doubt about someone or something and make people stop believing in them
Transitive: to discredit information
Voorbeelden
The new evidence served to discredit the witness's story.
Het nieuwe bewijs diende om het verhaal van de getuige in diskrediet te brengen.
03
in diskrediet brengen, ontkrachten
to make people believe someone or something is not trustworthy or reliable
Transitive: to discredit sb/sth
Voorbeelden
The campaign was designed to discredit the opponent ’s character and policies.
De campagne was ontworpen om het karakter en het beleid van de tegenstander te discrediteren.
Discredit
01
diskrediet, verlies van aanzien
the state of being held in low esteem
grammaticale informatie
bezieldheidsstatus
abstract
morfologische samenstelling
samenstelling
telbaar
meervoudsvorm
discredits
Lexicale Boom
discredit
credit
