Szukaj
to disown
01
wyrzec się, odrzucić
to refuse to acknowledge or deny any connection or identification with someone, typically resulting in the termination of familial or personal ties
Transitive: to disown a family member
informacje gramatyczne
budowa morfologiczna
pochodny
czasownik czynnościowy
regularny
czas teraźniejszy
disown
3. osoba liczby pojedynczej
disowns
imiesłów czynny
disowning
czas przeszły prosty
disowned
imiesłów bierny
disowned
Przykłady
The father decided to disown his son after a long-standing disagreement.
Ojciec postanowił wyrzec się syna po długotrwałym nieporozumieniu.
02
wyrzekać się, odrzucać
to reject or deny any association or relationship with someone or something
Transitive: to disown an association or stance
Przykłady
He chose to disown his former beliefs after learning more about the issue.
Postanowił wyrzec się swoich dawnych przekonań po dokładniejszym zapoznaniu się z problemem.
Drzewo Leksykalne
disowning
disownment
disown
own
