Szukaj
to disown
01
wyrzec się, odrzucić
to refuse to acknowledge or deny any connection or identification with someone, typically resulting in the termination of familial or personal ties
Transitive: to disown a family member
informacje gramatyczne
budowa morfologiczna
pochodny
czasownik czynnościowy
regularny
czas teraźniejszy
disown
3. osoba liczby pojedynczej
disowns
imiesłów czynny
disowning
czas przeszły prosty
disowned
imiesłów bierny
disowned
Przykłady
The decision to disown a relative is often fueled by a breakdown in trust or values.
Decyzja o wyrzeczeniu się krewnego jest często podsycana załamaniem się zaufania lub wartości.
02
wyrzekać się, odrzucać
to reject or deny any association or relationship with someone or something
Transitive: to disown an association or stance
Przykłady
She disowned the nickname her friends gave her, preferring her real name.
Ona wyrzekła się przezwiska, które dali jej przyjaciele, preferując swoje prawdziwe imię.
Drzewo Leksykalne
disowning
disownment
disown
own
