рдЦреЛрдЬреЗрдВ
рд╢рдмреНрджрдХреЛрд╢ рдХреА рднрд╛рд╖рд╛ рдЪреБрдиреЗрдВ
рдЕрдкрдиреА рднрд╛рд╖рд╛ рдЪреБрдиреЗрдВ
disown
/d╔кs╦И╔ЩтАН╩Кn/
to disown
01
рддреНрдпрд╛рдЧрдирд╛, рдЕрд╕реНрд╡реАрдХрд╛рд░ рдХрд░рдирд╛
to refuse to acknowledge or deny any connection or identification with someone, typically resulting in the termination of familial or personal ties
Transitive: to disown a family member
рдЙрджрд╛рд╣рд░рдг
The father decided to disown his son after a long-standing disagreement.
рдкрд┐рддрд╛ рдиреЗ рд▓рдВрдмреЗ рд╕рдордп рддрдХ рдорддрднреЗрдж рдХреЗ рдмрд╛рдж рдЕрдкрдиреЗ рдмреЗрдЯреЗ рдХреЛ рддреНрдпрд╛рдЧрдиреЗ рдХрд╛ рдлреИрд╕рд▓рд╛ рдХрд┐рдпрд╛ред
02
рддреНрдпрд╛рдЧрдирд╛, рдЗрдирдХрд╛рд░ рдХрд░рдирд╛
to reject or deny any association or relationship with someone or something
Transitive: to disown an association or stance
рдЙрджрд╛рд╣рд░рдг
She disowned the nickname her friends gave her, preferring her real name.
рдЙрд╕рдиреЗ рдЕрдкрдиреЗ рджреЛрд╕реНрддреЛрдВ рджреНрд╡рд╛рд░рд╛ рджрд┐рдП рдЧрдП рдЙрдкрдирд╛рдо рдХреЛ рддреНрдпрд╛рдЧ рджрд┐рдпрд╛, рдЕрдкрдиреЗ рдЕрд╕рд▓реА рдирд╛рдо рдХреЛ рдкрд╕рдВрдж рдХрд░рддреЗ рд╣реБрдПред
рд╢рдмреНрджрд╛рд╡рд▓реА рд╡реГрдХреНрд╖
disowning
disownment
disown
own
рдирд┐рдХрдЯрд╡рд░реНрддреА рд╢рдмреНрдж



























