Szukaj
to run away
01
uciekać, zbiec
to escape from or suddenly leave a specific place, situation, or person, often in a hurried manner
Intransitive: to run away from a place or dangerous situation
informacje gramatyczne
budowa morfologiczna
frazowe
czasownik ruchu
regularny
nierozdzielny
partykuła
away
czasownik podstawowy
run
czas teraźniejszy
run away
3. osoba liczby pojedynczej
runs away
imiesłów czynny
running away
czas przeszły prosty
ran away
imiesłów bierny
run away
Przykłady
When the alarm sounded, the prisoners tried to run away from the jail.
Gdy rozległ się alarm, więźniowie próbowali uciec z więzienia.
02
uciekać, unikać
to refuse to directly confront challenges or difficult situations by ignoring them
Intransitive: to run away from a challenge
Przykłady
Instead of discussing the problem with his friend, John tends to run away from difficult conversations.
Zamiast omawiać problem z przyjacielem, John ma tendencję do uciekania od trudnych rozmów.
