Szukaj
to run away
[phrase form: run]
01
uciekać, zbiec
to escape from or suddenly leave a specific place, situation, or person, often in a hurried manner
Intransitive: to run away from a place or dangerous situation
informacje gramatyczne
budowa morfologiczna
frazowe
czasownik ruchu
regularny
nierozdzielny
partykuła
away
czasownik podstawowy
run
czas teraźniejszy
run away
3. osoba liczby pojedynczej
runs away
imiesłów czynny
running away
czas przeszły prosty
ran away
imiesłów bierny
run away
Przykłady
The frightened child wanted to run away from the haunted house during the tour.
Przestraszone dziecko chciało uciec z nawiedzonego domu podczas wycieczki.
02
uciekać, unikać
to refuse to directly confront challenges or difficult situations by ignoring them
Intransitive: to run away from a challenge
Przykłady
The student decided to run away from the challenging assignment, hoping it would go unnoticed.
Uczeń postanowił uciec od trudnego zadania, mając nadzieję, że przejdzie to niezauważone.
