جستجو
زبان دیکشنری را انتخاب کنید
to run away
01
فرار کردن, پا به فرار گذاشتن، دررفتن، گریختن
to escape from or suddenly leave a specific place, situation, or person, often in a hurried manner
Intransitive: to run away from a place or dangerous situation
اطلاعات دستوری
ساختار صرفی
عبارتی
فعل حرکتی
باقاعده
جدانشدنی
جزء فعلی
away
فعل پایه
run
زمان حال
run away
سومشخص مفرد
runs away
وجه وصفی حال
running away
گذشته ساده
ran away
اسم مفعول
run away
مثالها
When the alarm sounded, the prisoners tried to run away from the jail.
وقتی آژیر به صدا درآمد، زندانیان سعی کردند از زندان فرار کنند.
02
فرار کردن, اجتناب کردن
to refuse to directly confront challenges or difficult situations by ignoring them
Intransitive: to run away from a challenge
مثالها
Instead of discussing the problem with his friend, John tends to run away from difficult conversations.
به جای بحث در مورد مشکل با دوستش، جان تمایل دارد از گفتگوهای دشوار فرار کند.
