Zoeken
Selecteer de woordenboektaal
ausweichen
01
ontwijken, uitwijken
Einer Sache oder Person durch seitliche Bewegung aus dem Weg gehen
grammaticale informatie
morfologische samenstelling
frasal
bewegingswerkwoord
regelmatig
scheidbaar
partikel
aus
basiswerkwoord
weichen
hulpwerkwoord
sein
1e persoon enkelvoud
weiche aus
3e persoon enkelvoud
weicht aus
onvoltooid deelwoord
ausweichend
onvoltooid verleden tijd
wich aus
voltooid deelwoord
ausgewichen
Voorbeelden
Sie bremste hart und wich dem Reh auf der Straße aus.
Ze remde hard en week uit voor het hert op de weg.
