Szukaj
to disarm
01
rozbroić, zneutralizować
to deprive someone or something of weapons or the ability to cause harm
Transitive: to disarm sb
Przykłady
Police officers worked to peacefully disarm the suspect holding hostages.
Policjanci pracowali nad pokojowym rozbrojeniem podejrzanego przetrzymującego zakładników.
02
rozbroić, zmniejszyć siły militarne
to give up weapons or reduce military strength willingly
Intransitive
informacje gramatyczne
budowa morfologiczna
pochodny
czasownik czynnościowy
regularny
czas teraźniejszy
disarm
3. osoba liczby pojedynczej
disarms
imiesłów czynny
disarming
czas przeszły prosty
disarmed
imiesłów bierny
disarmed
Przykłady
After the treaty, the troops agreed to disarm by the next day.
Po traktacie wojska zgodziły się rozbroić do następnego dnia.
03
rozbrajać, uspokajać
to calm or reduce someone’s anger, fear, or suspicion
Transitive: to disarm sb
Przykłady
He used humor to disarm the hostile crowd.
Użył humoru, aby rozbroić wrogi tłum.
Drzewo Leksykalne
disarmer
disarming
disarm
arm
