incriminar
01
يتهم, يشير بالذنب
acusar o presentar pruebas contra alguien para hacerlo parecer culpable de un delito
معلومات نحوية
التركيب الصرفي
عباري
فعل حركة
منتظم
غير قابل للفصل
المتكلم المفرد
incrimino
الغائب المفرد
incrimina
اسم الفاعل
incriminando
الماضي البسيط
incriminó
اسم المفعول
incriminado
أمثلة
El testigo no quería hablar para no incriminar a su amigo.
لم يرغب الشاهد في التحدث حتى لا يُجرِّم صديقه.



























