Szukaj
to forfeit
01
utracić, skonfiskować
to no longer be able to access a right, property, privilege, etc. as a result of violating a law or a punishment for doing something wrong
Transitive: to forfeit a property or privilege
informacje gramatyczne
budowa morfologiczna
prosty
czasownik czynnościowy
regularny
czas teraźniejszy
forfeit
3. osoba liczby pojedynczej
forfeits
imiesłów czynny
forfeiting
czas przeszły prosty
forfeited
imiesłów bierny
forfeited
Przykłady
The court successfully forfeited the individual's property as part of the legal penalty.
Sąd skutecznie przepadł majątek osoby jako część kary prawnej.
Forfeit
01
kara, grzywna
a penalty imposed for a fault or mistake, usually involving loss or surrender of something
Przykłady
He paid a forfeit for damaging the borrowed equipment.
Zapłacił karę za uszkodzenie wypożyczonego sprzętu.
02
utrata, konfiskata
the action of losing or giving up something as a penalty for a mistake or failure
informacje gramatyczne
status żywotności
abstrakcyjny
budowa morfologiczna
złożenie
policzalny
forma liczby mnogiej
forfeits
Przykłady
The team 's forfeit occurred after failing to appear for the match.
Forfeit drużyny nastąpił po nieprzybyciu na mecz.
forfeit
01
utracony, skonfiskowany
lost or given up as a penalty for wrongdoing, failure, or breach of rules
informacje gramatyczne
budowa morfologiczna
prosty
jakościowy
stopień najwyższy
most forfeit
stopień wyższy
more forfeit
stopniowalne
Przykłady
The player 's prize was forfeit for violating the competition rules.
Nagroda gracza została utracona za naruszenie zasad konkursu.
Drzewo Leksykalne
forfeited
forfeiture
forfeit
