Szukaj
to conciliate
01
jednoczyć, łagodzić
to do something that stops someone's anger or dissatisfaction, usually by being friendly or giving them what they want
Transitive: to conciliate a person or their anger
informacje gramatyczne
budowa morfologiczna
pochodny
czasownik czynnościowy
regularny
czas teraźniejszy
conciliate
3. osoba liczby pojedynczej
conciliates
imiesłów czynny
conciliating
czas przeszły prosty
conciliated
imiesłów bierny
conciliated
Przykłady
She conciliated the upset customer by offering a full refund.
Pogodziła się ze zdenerwowanym klientem, oferując pełny zwrot pieniędzy.
02
pogodzić, pojednać
to bring together or restore harmony between parties
Transitive: to conciliate people or their differing opinions
Przykłady
The mediator worked hard to conciliate the opposing groups and reach a peaceful agreement.
Mediator ciężko pracował, aby pogodzić przeciwstawne grupy i osiągnąć pokojowe porozumienie.
Drzewo Leksykalne
conciliation
conciliative
conciliator
conciliate
concili
