Ara
kündigen
[past form: kündigte]
01
feshetmek, istifa etmek
Etwas offiziell beenden oder auflösen
dil bilgisi bilgileri
biçimbilimsel yapı
basit
eylem fiili
düzenli
yardımcı fiil
haben
1. tekil kişi
kündige
3. tekil kişi
kündigt
şimdiki zaman ortacı
kündigend
basit geçmiş zaman
kündigte
geçmiş zaman ortacı
gekündigt
Örnekler
Nach dem Stress hat sie beschlossen, zu kündigen.
Stresten sonra, istifa etmeye karar verdi.
02
bitirmek
eine persönliche Beziehung bewusst und endgültig beenden
Örnekler
Manchmal muss man eine Freundschaft kündigen.
Bazen bir dostluğu feshetmek zorundasın.
