Szukaj
to retaliate
01
odpłacać, mścić się
to make a counterattack or respond in a similar manner
Transitive: to retaliate an attack or insult
informacje gramatyczne
budowa morfologiczna
prosty
czasownik czynnościowy
regularny
czas teraźniejszy
retaliate
3. osoba liczby pojedynczej
retaliates
imiesłów czynny
retaliating
czas przeszły prosty
retaliated
imiesłów bierny
retaliated
Przykłady
When betrayed by a close friend, she resisted the urge to retaliate the injury.
Kiedy została zdradzona przez bliskiego przyjaciela, oparła się pokusie odwetowania za krzywdę.
02
odpłacić, zemścić się
to take revenge for a wrongdoing or attack
Intransitive: to retaliate | to retaliate against sth
Przykłady
After the unexpected ambush, the soldiers retaliated with a swift and strategic counterattack against the enemy forces.
Po niespodziewanej zasadzce żołnierze odpowiedzieli szybkim i strategicznym kontratakiem na siły wroga.
Drzewo Leksykalne
retaliation
retaliative
retaliator
retaliate
retali
