ernten
[past form: erntete]
01
يحصد, يجني
Pflanzen oder Früchte von Feldern sammeln, wenn sie reif sind
معلومات نحوية
التركيب الصرفي
بسيط
فعل حركة
منتظم
فعل مساعد
haben
المتكلم المفرد
ernte
الغائب المفرد
erntet
اسم الفاعل
erntend
الماضي البسيط
erntete
اسم المفعول
geerntet
أمثلة
Ernten ist harte Arbeit.
الحصاد عمل شاق.
