Zoeken
Selecteer de woordenboektaal
craquer
01
kraken, piepen
faire un bruit sec et rƩpƩtitif, comme un craquement ou un grincement
grammaticale informatie
morfologische samenstelling
enkelvoudig
actiewerkwoord
hulpwerkwoord
avoir
1e persoon enkelvoud
craque
1e persoon meervoud
craquons
1e persoon toekomende tijd
craquerai
onvoltooid deelwoord
craquant
voltooid deelwoord
craquƩ
1e persoon meervoud imperfectum
craquions
Voorbeelden
Les feuilles sĆØches craquent sous mes pas.
De droge bladeren kraken onder mijn voeten.
02
verliefd worden op, dol zijn op
tomber amoureux de quelqu'un ou ĆŖtre trĆØs attirĆ© par quelque chose
Voorbeelden
Il a craquĆ© pour elle dĆØs qu' il l' a vue.
Hij werd verliefd op haar zodra hij haar zag.
