beta decay
be
ˈbi:
bi
ta
de
di
cay
keɪ
kei

Definitie en betekenis van "beta decay"in het Engels

01

bètaverval, betaverval

a type of radioactive decay where a nucleus emits a beta particle (electron or positron) to transform a neutron into a proton or vice versa 
grammaticale informatie
bezieldheidsstatus
abstract
morfologische samenstelling
samenstelling
ontelbaar
Voorbeelden
Carbon-14 undergoes beta decay to nitrogen-14 with the emission of an electron. 

Koolstof-14 ondergaat bètaverval tot stikstof-14 met de emissie van een elektron.

LanGeek
Download de App
langeek application

Download Mobile App

App Store